بعد از مدت ها در  روزگار عصرِ ؛ نقد و نقدینگی ؛ گذر افروغ دانا در پارک ملتی ؛ کشتن جوانان کوشای علمی ؛

دوردنیا گردیه جدایی و فرهادی ؛ شورش در شهرهای عربی؛ جشنواره ی فجرِفیلمی؛ بی خانمانیه سینمایی  ؛

ژست گیری بازیگر خارج رفتنی ؛ آمدن رئیس غیر فوتبالی ؛ برکناری رئیس کشتی بلدی ؛ هت ریک های مسی ؛

خودکشی های دلفینی؛ شب نشینی های وال استریتی؛ مهاجرات های شبانه ای ؛ نبود قرص های تحریمی ؛

انتخابات یک مجلسی ؛ و سکه شدن بازار سکه و داد مردمی و...شروع کردم ب نوشتن یک مطلب و نوشتم  :

بسم الله الحی

.....................................................................است،..........................................................

...............................................و.........................................................................شد.........

.......................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

....................................................................................................میگردد..........................

.......................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

..............................................................................میباشد................................................

........................................................................................................................................

........................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

............................................................است.....................................................................

.......................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

.........میرسد.....................................................................................................................

.......................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

...........................................انشالله...................................................................................

.......................................................................................................................................

.......................................................................................................................................

......................................................................................................................شد.

ســــــــــــــــــــــفـــــــــــــــــــرنــــــــــــــــــــامـــــــــــــــــــــــــه

 با تفالی به حضرت حافظ باز نامه ام را باز کردم

:

دوش در حلقــه ی ما قصــه ی گیســوی تو بود

تا دل شب سخـن از سلسله ی موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشنت

باز مشتاق کمانخانه ی ابروی توبود

.....................................

هستی ِ وجودِ ناچیز محمد ، مظهر مهر ومحبت،بانوی بهاری ما، فاطمه جان سلام؛

سیدی ، آقای من ؛ مستیِ معنای من ؛ هستیِ دنیای من؛ خوبی ای طاهای من؟!

محبوبه ی دوران من ، معصومه ی دنیای من فاطمه جان ؛ کجایی گلکم ، نازکم ، دلکم؛

منصوره ی معراج من ، مقصوده ی دیروز من امروز من فردای من فاطمه جان؛ کجایی گلکم ، نازکم طنّازکم؛

مهربانای خوبی ،روزگارت خوب و خوش و خرم هست ، عزیز دلِ آشفته یِ گیسویت؛ خدا را شاکر وجودتم ، مجذوبتم . 

جانان ما؟مارا متهم به دلخوشی با نامت میکنی ای یارمن ، ای همدمِ دل پاک من ؛قاصدکی خبری از تو برایم آورد : گریه کردم نه برایت ، نه گرفتن و نه از دست دادنت ، کسی از در خبری از ماهت آورد ، سلامی آورد و خبری ، به چه سلامِ گرمِ سردی بر جسمی ، به خود آمدم شانزده ساعت پشت هم گریه کرده بودم ، از خسته گی و درد ، چشمانم خوابشان برده بود برایت ، آه ای منِ من ، کجایی گلکم ، نازکم...

فاطمه جان نمیدانم  ، می دانی؟! کدامین حافظ حجابی شد میان من و تو....نه، شاید این خودِ تویِ من بودی یا منِ تو یاشایدی منِ او بود...

گلکم مردمانی عابدظاهر نفی ام کنن از لمست ، دستت ، نازِت ، مهرت ، سجده ، پا ؛ به سر به سمتت را عیب کنند و منکر حقانیتت می شوند ، مهربانوی ما اینان را محکمه ای نیست ، حرجی نیست ، براستی که اینان فقط در پی گرفتند و پند و اندرز و تبذیر و اتش و دوزخ و..  و اینان شهامت لمسِ حسِ گرمِ دست و لبِ گرمت را ندارن ، شعور و درکت را ندارن ، قراری هم نبود کسی درکَت کند جز من؟! نه جز ما؟! نه جز ربّت وسلام.فاطمه جان به عابدانان بگو که مارا نهی دوری از گرداگردت نکنند که مانند آنان که تو خوب میدانی اش با دوری از مرکزیتت از هم گسسته خواهم شد ، ما وصل به هسته ی هستی هستیم ای همه هست...ما را به محیط اطراف چه کار؟ ما سرگشته ی چرخان تواییم!....جانا

فاطمه جان بانویِ زیبای شهر نازیبای ما

ای فکرت ، پلّه ی کمال من ، برای تو ، به سوی حق ، به نام رب، به عشق تو.....ای نه همیشه منتهای من ، ولی، ای همیشه ابتدای من به سوی او، به نام تو......مطبخ عرفان ما،حیران در جستجوی تصوفی عبادانه و عاشقانه پا به جاده ی مهرت نهاده ایم .....ای تجلی متجلی حق ، وجودت به امتداد ربّت ، محور اساسیِ خلقت است ، تویی که حادث نیستی و  از ازل همراه حقّت بوده ای ، حیرانی و و شکوهت در هستی شریان دارد...بانوی بزرگوار ما ، ای که دوئیت نپذیری در من در معنای هضم در نام عشق در سیالِ هستی ، هستی منش و جاه طلب از روح و روانی جانا...

و تو ای قائمِ من به ذات احدیت هستی ، چرا که به خودی نازنین خودت موجبات تفکر توحیدی را در هر انسانی برمی انگیزی و در من حیرانی و شیدایی و سرگشتانی تبلور کرده ای...

فاطمه جان بهانه ی میعاد دستانت ، برایم ، مانند بعضی زاهدان و احکامیون که خم و راست شدنشان برای خریدن بهشت و پرهیز از رفتن به جهنم است نیست ، سود و زیانی محورم نیست ، از دست و به دست آوردنم محوری نیست ، اصلا عزیز "من"م در میانی نیست که از تو برای این" من " جان فشانی کنم ، کم کنم زیاد کنم ، صواب یا خبط و خطا ، خنده دار است زخودم حرف زنم کم کنم یا که زیاد...چه گویم از مدحت ای صاحب جلال و جمال ، جانا سخت شده ، دنیا سخت تر و نازیباتر و نااهل تر از دیروزشده است.این چه جهنمی است ، بهشتِ من فاطمه.....

فاطمه ی "من" نه ، فاطمه ی مایِ من...

همه تویی و هیچ...

ای شریـعت م         طریقت م          یاحقیقت م            فاطمه

میثاق من ، این دنیا و آن دنیای ندیده ام برایت ، ارزانیِ خنده های دلربا و نگاه ِ هوس آلودِپاک و اغوای پر صواب و  حیای مهیب و عین کرامتت ، الهه ی مانیِ هستیِ وجودِ ناچیزِ ما ، معنای ما صدرای من! زیبای ما معراج من ، عزیزِدل کجا بوده ای این مدت؟!؛

شنیدم.... ندیـدم.... منتظرم.... می دانم.... می دانی.... می آیم.... می بینم..... می نشینم..... می خواهم..... می.........!

پدر عزیز تو چند تا دانشگاه ، دکترا قبول شد ، ماشالله...

شوخي شوخي ، جدي قسمت شد

ان شاالله چند روز ديگه عازم کعبه ی الهی هستم

" مختارنامه ی مختار ، مسئله این است؟! "

این روزها بی شک شاهد قوی ترین سریال تاریخی-مذهبی تاریخ سیمای ایران هستیم،سریالی که به واقع تمامی نشان های یک روایت مستند تاریخی را داراست و از دید فرهنگی و هنری پیشتاز همتاهای خود در این عرصه بوده و هست ، سریالی که به لحاظ قوت در بیان،ساخت و پرداخت نظر مثبت بیشتر اهالی سینما و تلویزیون را به سوی خود اعمال داشته است ، مختارنامه آنقدر روایت را قوی پرداخت کرده که تک عیب و نقص های فیلم را در حاله ی قوت خود دربرگرفته و آنان را پوشانده است ، عیوبی که سریال هایی با این عظمتِ ساخت در تمامی سطوح گرفتار آن هستند...

بی معرفتی

اینکه شخصیت مختار،آنقدر مهم و حساس بوده که در این برهه ی زمانی و با این عظمت سریالی به نام و اعتبار او ساخته شود،اولین شبهه ای بود که ذهن هر مخاطبی را درگیر خود می ساخت ، تا اینکه تهییه کنندگان فیلم ، با بیان اینکه مختارنامه روایت تاریخ تحلیلی اسلام با محوریت شخصیت مختار است شبه را برطرف ساختند.عده ای نیز در ابتدا با عنوان پروژه ی ضد ایرانی ، فضا ی منفی و مغرضانه ای علیه مختارنامه روا داشتند که با درایت و روشنی عوامل و مخاطبان ، نیت غرض ورزانه ی این افراد بیش از پیش بر همگان شناخته شد،

مدرسه ی بصیرت

مختارنامه خود کلاس درس اخلاق است ، کلاسی سرشار از فقه و کلام و منطق و تاریخ می باشد،بصیرت و حقیقت و شریعت ،معنای فیلم ؛ سیاست و دیانت نیز پیش برنده ی این کلاس و مفاهیمی زیبا می باشند که فیلم را فرای یک سریال شب جمعه ای و شب چره ای می گمارد.

و اما یکی از مهمترین حوادث فیلم ، بحث به تصویر کشیدن صحنه های عاشورا و بالاخص بزرگانی چون جناب حضرت عباس ابن علی (ع) می باشد که این روزها نقل مباحث خیلی از علمای سیاست و روحانیت است،بحث تا به حدی جدی شده است که قریب است حکم تکفیر تهییه کنندگان فیلم به جرم هتاکی به چهره ی امت اسلام را به زودی بشنویم!

درد است

اینکه در هیچ کجای فقه و شریعت دین نمی یابیم ، نشان دادن چهره ی بزرگان دین حرام است ، درد امروز ماست ، بر هیچ کس عظمت شخصیت وجودی بزرگانی چون عباس(ع) ، حضرت زینب(س) و حضرت علی اکبر(ع) پوشیده نیست ، ولی فی الواقع آیا کسانی که امروز فریاد وااسلاما و وامصیبتا برای رونمایی این بزرگان سر می دهند ، چه قدر توانسته اند چهره ی عرفانی و روحانی "ظهرالولایه" یا خانم زینب (س) و جوان بنی هاشم را برای شیعیان بازگو کنند...به راستی که نه

و این درد ماست، مایی که از عباس فقط سوارکاری قهار با بازوانی قوی که در برگشت از علقمه در نخلستان های نزدیک سپاه با مظلومیت شهید شده را برایمان روایت کرده اند ، زینب را عزادار نینوا و علی اکبر را قطعه قطعه ی دشت کربلا معرفی کرده اند و دیگر هیچ...

و این درد ماست ، چه کسی از مکتب عرفان و اخلاق عباس برایمان سخن گفته و از مکتب زینبی روشنگری کرده که امروز وااسلامای چهره ی اینان در یک برنامه ی تلویزونی سر می دهد، چگونه چهره ی اولوالعزم های پروردگار را به آرامش نشان می دهیم،احسن القصص را به تصویر می کشیم،ذبح خلیل الله را می بینیم و شفای بیماران مسیح را می نگریم و لذت می بریم ولی جرات به دیدن بزرگان دین اسلام را نداریم و  کُلُهم نورٌ واحد سر می دهیم...

 حساسیت دین

براستی آنقدر که برای نشان دادن سیمای این بزرگواران حساسیت نشان می دهیم به همان اندازه نسبت به اعمال و رفتار خویش حساس هستیم؟!! چه قدر سعی کرده ایم که سیره ی این بزرگوار را در زندگی خود به نحو احسنت به کار گیریم که حالا دیدن روی ایشان اینقدر مشغولمان کرده ، در جواب عده ای که عیب کار را جانشینی عده ای یا شخصی به جای آن بزرگواران در اذهان برای همیشه میبینند می اوریم که به راستی اگر دیدن چهره ی سینمایی یک بزرگ ، مسیر تفکر و عقیده مان را خدشه دار می کند ، پس بهتر است عقیده مان را تغییر دهیم و عقده اش نسازیم...

عیب کار را کجای دیده اند که حرمت بر این کار نهاده اند و چهره ی عباس علی را باز باید در تخیلمان پهلوانی سوارکار بسازیم و در روضه هایمان بر بازوان و عمود اهنین گریه کنیم نه مظلومیت مکتب عباس ، تا کی از نام و قسمش بترسیم و بلرزانیم ، به جان حضرتش ، دیدن سیمای شبیه اش آجر هیچ مسجد و پای هیچ منبری را نخواهد لرزاند ، نمایش سیما ، تابوی چهره و صورت را خواهد شکست و دریچه ای برای عرفان سیرت حضرت باز خواهد کرد...

مکتب عباس

بیاییم به منازل سلوک در حماسه ی عرفان ابوالفضل(ع) بپردازیم، این سالک الی الله در اخلاص و صبر و شکر و صدق و فتوت بیابیم ، دریابیم که چرا امام سجاد (ع) در باب این حضرت می فرماید "او در قیامت دارای مقامی خواهد بود که همه ی شهیدان در مقام او حسرت می برند" پدر بزرگوارش امیرالمومنین فرموده اند که فرزندم عباس در کودکی علم آموخت و ... و به جان دریابیم جمله ی حضرت صاحب(عج) درباره ی مکتب عمویش را که "از دیروز بهره ی فردایش را برگزید"

حرف آخر

امید است که علمای بیان ، زین پس به مکتب  عرفان و اخلاق ابوالفضل بپردازند و مشکل دین را نشان دادن چهره ی آن ماه بنی هاشم نپندارند و پشتیبانِ علمی ، روحی و روانی برای عزیزانی باشند که قدم در راه ساخت چنین برنامه هایی دارند ، با تمامی وجود از رونمایی چهره ی عباس دفاع می کنیم ، داوود میرباقری عزیز و کلیه ی عوامل سریال فاخر و گران قدر مختارنامه را گرامی می داریم و خود ، دوستان و اساتید را به بصیرت در مکتب عباس توصیه می کنیم نه جدل در باب بودن یا نبودن چهره ی عباس ، مسئله این است ؟!!

السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ

فعلا این روزها ، شب مینویسم

شب نوشت 

نمیدونم با این متنی که میخوا بنویسم چجوری ارتباط برقرار می کنید ولی بار احساسیش به کنار ، کمی منطقی فکر کنیم. لحظاتی پیش به من خبر دادن که آقا از طرف دانشگاه به عنوان دانشجویه فلان انتخاب شدی و بیا تشریف ببر مکه (همون خونه ی خدای مهربون) و من در کمال آرامش فعلا گفتم : نه و دوس ندارم برم . حالا چرا دوس ندارمو  نمیدونم. یا حداقل نمیفهمم .اینکه چند سال پیش به هر دری زدم تا مکه ای شم و نشدیم ، و امسال از همه جا بیخبر ، در حالی که نه درخواستی دادیم و نه ثبتنامی ، خبر میکنن که آقا بیا مدارک کامل کن ، سر ناسازگاری با این حکمت ندارم ، ولی در هر صورت من دوس ندارم ، آخه به همون صاحب کعبه ، حیفه اگه آدم نفهمه داره کجا میره ، برا چی میره، تازه من هنوز خودمو نشناختم برم پیش خدا بگم چی. بگم سلام. من اومدم. نه خدا من نمیخوام و از بعضی های خودم میترسم.اصلا منو چه به مکه و مقام ابراهیم (ع) و حجر اسماعیل (ع) ، مدینه و منبر و محراب نبی(ص) ، منو چه به لمس حرم نبوی ، درک حزن و عظمت بقیع ، و منم میترسم از کوچه های ناعبور ، منو چه به تاریخ توحید ، ذوقبلتین و قبا و سبعه و خندق و غمامه و اُحد . و اُحد. و منم میترسم از گمراهی های احد

نه . . .نه . . .نه

منو چه به آسمانی ترین نقطه ی زمین آبی ، لاهوتی ترین مکان ناسوت ، آخرین دیوار دنیا. میترسم از ذبح خودم در مُطلقت ، گم شدن در حیرتت ، در بَرت نشناختنت ، و باز غفلتم و ترس از کشفت و نه که براستی کشفم در منزلت ، در مقصدم در خانه ات ، و حال برگشتم و باز طعم شیرین دوری دنیایی ات ، باز من همانم که بودم ؟ و به یکتاییی ات از این میترسم . . . . . نه خدا،

ازخود به خود میترسمو ای کاش از خود به تو میترسیدم...و چه سرٌیست تو زیبا میگویی در حَجٌت : و تو ای انسان، روح خدا را بجوی، باز گرد و سراغش را از او بگیر، از خانه ی خویش ، آهنگ خانه ی او کن، او در خانه اش تو را منتظر است، تو را به فریاد می خواند، دعوتش را لبیک گوی!

نه دستم به قلم میاد و نه فکر و روحم ؛

این روزا مشکی چند تا از دوستام تنمه ؛

خودم رو سجادِ عزیز خاک ریختم و قبرش رو مرتب کردم ...

شادی شهدای عزیزجوادسبحانی،سجادیاراحمدی،محسن فرج الهی و صلوات

"  از یاد واره ها بدم می آید  "

به مناسبت این روزها که بازم بازار یادواره ها و همایش های وطنی داغ است

روايت اول

تاریخ نشان داده است که ملت هایی نتوانند به جان بازندگان خاکشان از لحاظ مادی و معنوی رسیدگی کنند عرصه را بر تعریف و تمجید در همایش ها و بزرگ داشتهای آنچنانی میبینند و ملت های آزاده ای که قدر این شکست خوردگان جسمی را میدانند تمجید را در رسیدگی و عمل کردن به پای این عزیزان می دانند ، دوستی می گفت به بازماندگان جنگ آلمان ، دولت این کشور کارت هایی برای تمامی دوران زندگی شان را اهدا کرده اند ، که بتوانند با آن مایحتاج زندگی شان را تامین کنند و تمامی تفریحاتشان را انجام می دهند و همیشه خندانند چرا که اینان صادق اند و رو ....

البته ما هم به این عزیزانمان می دهیم و رسیدگی میکنیم بعضا سهمیه ای دانشگاهی پر منت ، که ای کاش ندهند آخه چرا این ملت اینقدر ساده اند ، بدانند دولت هایی که نخواهند به مردمشان توجه داشته باشند انان را مشغول طرح های دولتی می کنند که برای دولت نه خرج و نه ضرری داشته باشد و باز آن افراد مصرف کننده ی دولت می شوند و خرجشان در جیب دولت می رود و اینان می مانند و منت پرمهر دوست.

ملت عجیبی هستیم حاضریم  میلیون ها تومان برای یک همایش یک یادواره خرج کنیم که در آخر عکسی با سخنران آن مراسم بگیریم و بعد از همایش اگه درباره ی صاحب همایش بپرسیم نام کوچک او را نمیدانیم براستی که خروجی این همایش ها چیست...

دولت هایی که توان حمایت همه جانبه را از زخم خوردگانشان ندارند و نمی توانند این را بفهمند ، راه برگزاری یادواره و همایش در پیش میگیرند بیستمین یادواره شهدای...،سیزدهمین همایش یاد...،بزرگداشت شهدای روستای.... ، همایش بزرگ یا شهدای بانک....یادواره شهدای شهرداری ، فرمانداری ، استانداری ، داری و داری و داری ، اه....

کشورهمایش ها همیشه پیشتاز این مراسم ها بوده و راه جاهلان را بیش از پیش در برگرفته و این یعنی مرگ ارزش ها ، یعنی پایمال کردن راه و روش آنان ، کسانی که امروز با عکس آوینی ها عکس میگیرند همانانی هستند که آوینی ها را از مراکزشان اخراج کردند و انان را خانه نشین کردند.

یاد شهدا کمتر از شهادت نیست

واقعا

واقعا لحظه ای درنگ کنیم ببینیم بزرگداشت و همایش و ریخت و پاش و عیش و نوش های اسلامی به پا داشتن یاد شهدا و جانبازندگان است ؟! چه مراسمی چه یادواره ای ، این عیش و نوش های مدرن اسلامی چه خروجی می تواند داشته باشد ، جز دیدن چند عدد کتاب تکراری و بد ، چفیه و مهر و تسبیح چینی و سی دی های اعصاب خرد کن

من نمیدانم این یعنی  یاد شهدا و جانبازندگان ؟

جنگ تلخ است و بد

یه یاد جنگ و سپردن به آن تلخ است و بد

یعنی خوب نیست

به خدا یاد شهدا را پاس داشتن این نیست

نقطه سر خط برویم بخوابیم....

روایت دوم

چند وقت پیش پدر را به زور راهی بنیاد نقطه چین شهدا و جانبازان کردیم که ای پدر ای جاویدان ای بلند مرتبه برو برای خودت که نه برای ما درصدی بگیر جانبازی نام ، فردای امروز می افتی و میمیری!!!

پلان اول : پدر راهی شد

پلان دوم : دکترهای امروزی پدر را سالم تشخیص دادند !

پلان سوم : دیروز یکی از کارکنان بنیاد به پدر گفته بود نمی رفتی ،

پلان چهارم : پدر با درد و بغض و ختده به خانه برگشت

پلان پنجم : پدر امروز ، هنوز در دبیرستان ها و دانشگاه ها درس می دهد

پلان ششم : هنوز فردا نرسیده ، پلانی زیبا و غم انگیز در انتظار است

پلان آخر : پدر از زخم و درد شیمیایی جنگ خواهد مرد . . . . ان شااله . . .

 "  من یک روسپی پرستم  "

مگر ميشود روسپي را دوست نداشت ، مقامش را پاس نداشت ، برايش بزرگداشت نگرفت و يادنامه اش را به رشته ي تحرير درنياورد .

نه نميشود

چه گويمت چه معنايت کنم ، که عين معنايي و روسپیدی

رو + سپيد

که دالش را حسودان تنگ نظر و عنودان بدگهر دزديده اند و بر دال انشان اضافه کرده اند و بالا برده اند د انششان را.

چه قدر خوبي

تويي که دنياي کوچکت را در اختيار دنيايشان ميگذاري

تا دنياي کوچکتر از تو را  ارضاي کني و لحظاتي شيرين را برايشان بسازي.

چه نازي

تويي که ناز و نيازت آن و آني است ، ساده و روشني مثل آب . بگو دنيا تو به چي مينازي

چه گرمي

مهرباني که آغوشت گرمايي گرم دارد ، دارد !

زمستان را در آغوشت را سر کردن چه حالي دارد ، دارد !

اي روسپي اي تماما حس اي که آغوشت سرپناهي است براي بيخانمانهاي باخانمان

اي که شب ، بهانه ي خوابيدنت ، خوابيدن است

اي روسپي آيا تو سزاوار پرستش نيستي

اي فارغ از سياست هاي سياه ، بازيچه ي حرف سياهان مشو ، برو

اي دور از دعواي خران بر سر آبخوري از يک جوي آب ، روزه بگير ، مردن رواست

اي دور از ريشکني فقر و فساد ، روسري ات را سفت گير اينجا زود قَبِلتُ مي گويند

اي دور از نقاب،که نقابت توري است سپيد،از آبرويت ، بزن نقاب حيايت را

اي پيدا شده در بازار ، خود را وا رهان از اين زر از اين زيور

اي شارع مقدس

که سياستت عين ديانتت است و چه پاک و راستين است حرف وعملت

اي رو سپي د تاريخ ، اي زيباي ناديده

اي آنکه نميدانم کي و از کجا آمدي و از هرجا آمده بودي غريبه نبودي

اي آشناي ديروز و امروز...فردا کجايي

آغوشت منزلت محولت مطبخت کجاست

ز آغوش برخيز ، وقت سحر است....

سلام . پنج دقیقه پیش زمان انتخاب رشته ی آزمون کارشناسی ارشد سراسری تموم شد.....

در روزگارانی که لب های شیرین بهترین دوست هایم را از من گرفتند.به روزهایی که دوست و همرزم شیمیایی پدرم در تنهایی خویش لحظاتی پیش مرد(به قول بعضی ها شهید شد ) و من پدرم را دوباره بیشتر از قبل دوست خواهم داشت.به ساعاتی که برای دیگران عید است و ما نوایمان را در تنهایی های خود با گونه هایی نمناک مینوازیم می نویسم که همه ی ما دزدیم...

البته به شما خواننده محترم برنخورد منظورم شما انسان عزیز،نیستی...کلا دزدیم.

 خیلی ساده و بی مقدمه

" همه ما دزدیم "

استاد از دانشش برای شاگرد

شاگرد از عمرش برای یادگیری

رفتگر از جارویش برای زیبایی

کارگر از وقتش برای کار

بنا از اجرش برای دیوار

نانوا از آردش برای نان

نجار از چوبش برای میز

بقال از ماستش برای دوغ

و کفاش از دوختش برای کفش می دزدد...

ورزشکار غیرتش را از ورزش

معمار نقشه اش را از سازه

پزشک انصافش را از بیمار

قاضی عدلش را از رای

کارمند تعهدش را از کار

مدیر شرافتش را از اداره

دولت خدمتش را از ملت

ملت حمایتش را از دولت

و آخوند کلامش را از منبر می دزدد...

شاعر فهمش را از شعر

نوازنده کوکش را از ساز

نقاش رنگش را از بوم

بازیگر توانش را از نقش

نویسنده درکش را از خط

و کارگردان ذوقش را از نگاتیو می دزدد...

رقاص کمرش را از قر !

دیوانه عقلش را از فهم

مرده جانش را از رفتن

روسپی من را از خود

لب شیرینی اش را لب

گیسو  بلندایش را از باد

سینه گرمایش را از دست

صورت قرمزی اش را از بوسه

و تن طنازی اش را از نوازش می دزدد...

.و باز...

خواهرحیائش را از برادر

برادرغیرتش را ازخواهر

مادر محبتش را از پسر

پدر عاطفه اش را از دختر

سرپرست تعهدش را از فرزند

فرزند وظیفه اش را از سرپرست

زن هستی اش را از مرد

مرد وجودش را از زن

پدر میلش را از مادر

مادر لذتش را از پدر

و عاشق هم عشقش را از معشوق دیوانه اش می دزدد...

اصلا آدم نبی هم دزدید...شرافت،زندگی و آرامش را...

چشید و دزدید ما را به این دنیا..

و حال همه ی دزدان دو زانو با لبخند،

در کنار هم به انتظار مصلحی پاک نشسته ایم

      وای بر من     

   وای بر ما...